راه چه بود، جز نشان پايها؟ (*)
بزرگداشت آموزگاران و پيشگامان، مبارك‌ساز و بركت‌بخش ايام است.
گرامي‌داشت پيشكسوتانِ حوزه‌هاي حرفه‌اي يا اجتماعي
اقدامي است در راه توسعه و عملي است اخلاقي.
گرامي‌داشتن تلاشهاي گذشتگان - به معني احترام همراه نقد منصفانه و آگاهانه‌ي آنان - ضرورت پيمايش درست راه بلند تعالي و توسعه است.

همكاران ارجمند نظام فني و اجرايي در سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور،
با مديريت جناب آقاي مصطفوي و
مشاركت دوستان عزيز سركار خانم ابوالحسني و جنابان آقايان بالار، توتونچي، قانع‌فر، مرادخاني، مقدم و ...
در اقدامي ارزنده، به‌ياد ماندني و بي‌سابقه
تلاشها و زحمات پيشكسوتان صنعت احداث و نظام فني و اجرايي كشور را گرامي‌داشتند. اين اقدام مي‌تواند آغاز سنت حسنه‌اي باشد كه در هر صورت فضل تقدم و پايه‌گذاري اين مراسم از آن عزيزان نامبرده‌ي بالا خواهد‌بود.
اين مراسم چند روز پس از روز رسمي و تقويمي مهندس (به ملاحظه‌ي تقارن آن با روزهاي انتخابات با شكوه هفتم اسفند) و در روز دوشنبه 17 اسفند در سالن غدير سازمان برنامه برگزار‌شد.
يكي از زيباترين رخدادهاي اين مراسم آن بود كه يكي از برگزيدگان و پيشكسوتان فهيم، يعني آقاي مهندس علي آزاد، از محدوده‌ي عزيزان درقيد حيات نيز گذشت و ياد پيشگامان درگذشته‌ي حوزه‌ي صعت احداث و نظام فني و اجرايي كشور را نيز گرامي‌داشت. اينك و در آغاز كار و تلاش رسمي سال 1395 خورشيدي، يادآوريهاي ايشان در هنگام دريافت لوح تقدير خود و از پشت تريبون همايش را نقل‌مي‌كنم:
ما براي سازندگي مملكت، 4 ستون داريم كه يكي كارفرما است و يكي مشاور، يكي پيمانكار و يكي هم سازمان مديريت و برنامه‌ريزي؛ براي پاسداشت عزيزاني كه امروز در ميان ما نيستند، نام چندين آنان را يادآور مي‌شوم كه ما ادامه‌دهنده‌ي راه آن بزرگان هستيم:
- از مشاوران: آقای فرمانفرماییان، مهندس دانا، ادیب، طالقانی دفتری؛
- از پیمانکاران: مهندس اعلم، مهندس اصغرزاده، مهندس مولوی، مهندس نهاوندی، مهندس آبادیان؛
- از کارفرمایان: دکتر شالچیان، حامی، بهنیا، اربابی، شهیدان دکتر دادمان و کلانتری؛
- از سازمان برنامه و بودجه: ابتهاج بزرگ، مهندس اصفیا، مهندس صدیقی، مهندس هدایت‌ و مهندس سحابی.
همه را احترام مي‌گذاريم و يادشان را پاس‌مي‌داريم.

فايل شنيداري سخنان مهندس علي آزاد

نوشتار نام پيشگامان درگذشته‌ي صنعت احداث

*)   «راه چه‌بود؟ پر نشان پايها.      يار چه‌بود؟ نربان رايها.»    (مثنوي معنوي، دفتر ششم، بيت 510)